Różnorodność biologiczna i żywność zabezpieczyć
4. Wyrównanie społeczne
Żywność musi być przystępna cenowo dla wszystkich. Dlatego potrzebne są instrumenty wyrównania społecznego. Dochody na ten cel mogłyby pochodzić z opłat nakładanych na rolników w UE, z »ceł środowiskowych« na import, a także z oszczędności wynikających z dotychczasowych subsydiów rolnych.
Rekompensowanie rosnących cen żywności
Zastosowanie zasady „zanieczyszczający płaci” w całym sektorze rolnym, czego domaga się nature solidarity, doprowadzi do wyższych cen producentów, a tym samym także do wyższych cen dla konsumentów. Nie da się tego uniknąć. Nie musi to jednak oznaczać, że osoby o niskich dochodach nie będą już mogły pozwolić sobie na określone produkty. Zdrowa dieta musi oczywiście pozostać przystępna cenowo dla każdej i każdego.
W tym celu należy wykorzystać proponowane przez nature solidarity dochody z opłat nakładanych na rolników w UE za pestycydy, nawozy mineralne i dwutlenek węgla, z ceł środowiskowych na import, a także oszczędności wynikające z dotychczas wypłacanych miliardowych kwot subsydiów rolnych.
Produkty wytwarzane w sposób przyjazny środowisku i zwierzętom dla wszystkich!
Gdy europejscy politycy rolni bronią dysfunkcyjnego rolnictwa UE, chętnie posługują się argumentem polityki społecznej, że nikt nie powinien być wykluczony z zakupu określonych produktów żywnościowych z powodu zbyt wysokich cen. To jednocześnie prawda i nieprawda. Ma to bowiem służyć wyłącznie utrwaleniu status quo w rolnictwie UE. Dowolne łączenie obszarów polityki to popularny trik, który często szkodzi wszystkim poruszanym zadaniom politycznym.
Bardziej sensowne jest to: politykę rolną należy oceniać pod kątem tego, czy zapewnia wystarczającą ilość zdrowej żywności, w miarę możliwości bez subsydiów i bez szkód dla ogółu społeczeństwa. Jeśli w tych warunkach niezbędna żywność staje się dla niektórych osób nieosiągalna cenowo, potrzebna jest dobra polityka społeczna, aby stworzyć mechanizm wyrównawczy. Czy podstawowe produkty żywnościowe w ogóle powinny być opodatkowane, a jeśli tak – w jakim zakresie? Demokratyczna wspólnota nie może uchylać się od tej dyskusji. Na finansowanie działań polityki społecznej w kontekście polityki rolnej nadaje się kilka źródeł: proponowane przez nature solidarity dochody z opłat nakładanych na rolników w UE za pestycydy, nawozy sztuczne lub emisje CO2; cła środowiskowe na szkodliwy dla środowiska import produktów rolnych z państw spoza UE; oszczędności w miliardowych kwotach subsydiów rolnych.
Ponadto politycy rolni UE nie nadają się na doradców w zakresie polityki społecznej: badanie z 2020 r. wykazało poważną nierównowagę społeczną w podziale subsydiów rolnych. [Billions in Misspent EU Agricultural Subsidies Could Support the Sustainable Development Goals | 31.10.2025] Zgodnie z nim w badanym roku 2015 z prawie 60 mld euro wydanych w ramach Wspólnej Polityki Rolnej UE na ten sektor ponad 24 mld euro trafiło do regionów, w których średnie dochody rolników były już powyżej mediany w UE; kolejne 2,5 mld euro, które miały wspierać rozwój obszarów wiejskich, trafiło do stref w przeważającej mierze miejskich. Autorzy słusznie zalecili redystrybucję oraz lepszy nadzór nad płatnościami.
