Nadal faktem jest, że możliwe do uniknięcia ból, szkody i cierpienie milionów zwierząt hodowlanych w sektorze rolnym jednolitego rynku UE przynoszą korzyści kosztowe, a tym samym przewagę konkurencyjną. Od dawna jest naukowo udowodnione i dla wielu praktyków oczywiste: najpiękniejsza obora i największy wybieg nie gwarantują zdrowych zwierząt. Decydującym miernikiem tego, czy zwierzę hodowlane czuje się dobrze w swoim zazwyczaj bardzo krótkim życiu, jest jego stan zdrowia. Jednak w opinii publicznej i w polityce, za pomocą pojęcia „dobrostan zwierząt”, toczy się debata odwracająca uwagę od większych obór, większych wybiegów czy słomy jako ściółki i materiału do zabawy.

nature solidarity domaga się: mięso, mleko i jaja od chorych zwierząt nie mają miejsca w supermarkecie. Opowiadamy się za przepisami dotyczącymi ochrony zwierząt, które spełniają wymogi Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt [World Organisation for Animal Health, w skrócie WOAH] – w całej UE. Wszystkie państwa członkowskie UE dawno już zobowiązały się do tego na papierze, jednak wdrożenie jest niewystarczające. To musi się zmienić. Z solidarności ze zwierzętami.

Postawić zwierzę w centrum uwagi
Pojęcie „dobrostan zwierząt” to wynalazek marketingu rolnego. Słowo to widnieje dziś na wielu opakowaniach mięsa i mleka. Mimo to, nierzadko kryje się za nim cierpienie zwierząt: w zależności od gatunku zwierzęcia hodowlanego, u niektórych hodowców odsetek osobników z wynikami badań weterynaryjnych w oborze lub rzeźni wynosi 20, 30, 40 procent – również u zwierząt z obór ekologicznych. Oznacza to, że wielu konsumentów nieświadomie kupuje produkty od chorych zwierząt.

Nawet najwyższy poziom hodowli nie gwarantuje, że zwierzęta były zdrowe. Z tego powodu nature solidarity ocenia inicjatywę „dobrostanu zwierząt” handlu detalicznego artykułami spożywczymi z jej 5 formami hodowli jako czysty manewr odwracający uwagę. [Inicjatywa Dobrostanu Zwierząt, formy hodowli od 1 do 5 | 31.10.2025]

Nasz wniosek: ochrona zwierząt, która zasługuje na tę nazwę, istnieje tylko przy największej przejrzystości co do prawdziwego stanu zdrowia zwierząt. Ponieważ tylko zwierzęta, które żyją w dużej mierze wolne od „bólu, szkód i cierpienia”, jak to jest ujęte w ustawie o ochronie zwierząt, mogą naprawdę czuć się „dobrze”.

Nauka od dawna wie: każde gospodarstwo hodujące zwierzęta różni się od innego, nawet jeśli pod względem danych ramowych i poziomu hodowli może wydawać się takie samo. Decydującą zmienną jest zarządzanie oborą przez rolnika lub rolniczkę: czy mogą poświęcić czas na regularną obserwację swoich zwierząt? Czy mają „rękę” do zwierząt, właściwe oko, aby wcześnie rozpoznać lub całkowicie zapobiec powstawaniu chorób? Łatwo byłoby wiarygodnie zidentyfikować problematyczne gospodarstwa i celowo zwalczać cierpienie zwierząt.
Bazy danych o zdrowiu zwierząt mogłyby zapewnić większą konkurencję w zakresie lepszej ochrony zwierząt i sprawiedliwe wynagrodzenie za dobre usługi w zakresie ochrony zwierząt: kto hoduje najzdrowsze zwierzęta, otrzymuje najwyższe dopłaty do cen.

Przesadzone, nierealistyczne? Czy tylko niezwykłe, ponieważ w debacie o „dobrostanie zwierząt” i „ochronie zwierząt” skupia się przede wszystkim na oborach i ich wyposażeniu, zamiast na samych zwierzętach? A przecież europejskie państwa członkowskie same uroczyście i demokratycznie zapisały poprzeczkę dla prawdziwej ochrony zwierząt w swoim „Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej”. Artykuł 13 stanowi, że „wymogi dobrostanu zwierząt jako istot czujących” muszą być „w pełni uwzględnione”. [Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 13]